Axel & Torsten Zwingenberger (Gelsenkirchen, 25 maart 2011*)

We hadden onze auto in een parkeergarage achtergelaten en liepen nu in de richting van de Hot House Jazzclub voor een optreden van de Zwingenberger broers: Axel, een wereldberoemd boogie woogie pianist en Torsten, een zeer veelzijdige en verrassende drummer.

“Kijk!” zei ik tegen mijn vrouw, “daar is het!” We zagen een lange slanke man, die doende was om tenminste twee trommels tussen de draaideuren van een sjiek, hoog en monumentaal gebouw door te wurmen, hopelijk om er dan binnen een drumstel mee op te bouwen. “Daar kan nooit een piano door”, stelden wij vast. Dat hoefde ook niet, want toen we het trapje naar beneden afdaalden, stond er al een ‘grand piano’ in de concertruimte van de club.

***

Meestal ben ik niet zo’n voorstander van de combinatie boogie woogie piano en drums, maar deze mannen zijn uitstekend op elkaar ingespeeld. Ze laten elkaar de muzikale ruimte en Torsten speelde bepaald geen ondergeschikte rol. Hij verraste ons met een lange drumsolo.

In de pauze, tussen twee sets in, kieperde mevrouw Zwingenberger (?) een halfvolle weekend tas met allerlei Cd’s op een tafel leeg.

Ik vond ‘Brothers in Boogie’ het best in overeenstemming met de muziek van deze avond. De nieuwste Cd ‘Axel Zwingenberger & Lila Ammons’ (jawel, zij is de kleindochter van boogie woogie ‘professor’ Albert Ammons!) ‘Lady sings the boogie woogie’ kon ik ook niet laten liggen.

Axel pakte er alvast een vilt stift bij en wachtte geduldig tot ik het plastic had verwijderd om dan mijn Cd’s zwierig te signeren. Omdat ik hem niet in het Duits, maar in mijn beste Engels aansprak, vroeg hij: “Where are you from?” Als ik hem uitleg, dat we uit Nederland komen, begreep en waardeerde hij onze reis. “Ik speel de laatste jaren eigenlijk nooit meer in Nederland”, vertelde hij in uitstekend Engels met een wel zeer zware Duitse tongval. Maar gelukkig zingt hij nooit.

*Lees ook mijn verhaal “Boogie Woogie Dream” uit “De Tweede Helft”.

ROBERT PETE WILLIAMS (Groningen, 29 mei 1976)

In de hoogtij dagen van de Blues in Jongerencentrum ‘Vera’ in Groningen ging ik naar een optreden van Louisiana Bluesman Robert Pete Williams. Het behoort tot de meest pure en authentieke optredens die ik ooit heb gezien en gehoord. Tamelijk vloeiend gitaarspel, doorleefde diep emotionele zang en voor het eerst hoorde ik iemand op een kazoo* spelen. Nu 50 jaar geleden…

***

In de pauze ging Robert Pete Williams op de hoek van het podium zitten. Ik zocht uit de doos met zijn Elpee collectie ‘Those Prison Blues’ (Arhoolie Records). Hij schoot, uit zelfverdediging, een man dood. Zijn jaren in de Louisiana State Penitentiory leverden hem daardoor natuurlijk een aantal ‘prison-bound’ blues songs op.

Ik keek naar zijn polsen, waarop de littekens, die de kettingen hadden achter gelaten, nog duidelijk zichtbaar waren. Achter mij kwam nog een LP koper staan. Hij vroeg: “Will you sign my album, please?” Robert Pete nam de LP en de pen van de fan aan. “I cannot read or write”, zei Robert Pete. En hij zette een groot en een klein kruis op de voorkant van de hoes. Mijn elpee liet ik daarom maar “ongetekend”.

***

1976 tot nu…Langspeelplaten heb ik inmiddels niet meer. Deze memorabele L.P. dus ook niet. Nou ja, een groot en een klein kruis stonden er toch niet op. Maar dit verhaal is er nu wel.

***

*Een klein, eenvoudig blaasinstrument, dat een zoemend enigszins nasaal geluid voortbrengt.