ALBERT AMMONS & BOOGIE WOOGIE STOMP (15 januari 1997)
***
Intro:
Clarence ‘Pinetop’ Smith (1904-1929) was een van de eerste Boogie Woogie pianisten (‘Pine Top’s Boogie Woogie’, plaatopname in december 1928) ‘Pinetop’ was de bijnaam die zijn moeder hem gaf omdat hij in zijn vroege jeugd graag in bomen (‘pines’) klom.
Hij woonde in Chicago kort in hetzelfde huis als Albert Ammons en Meade ‘Lux’ Lewis. Daar speelden en experimenteerden ze met deze piano muziek. In 1929, een dag voor nieuwe plaatopnames (hij maakte er eerder uiteindelijk helaas maar 8) werd hij bij een ruzie in een danshal buiten zijn schuld en per ongeluk fataal getroffen door een verdwaalde kogel.
***
In ‘Living Blues’* stond het echt: Er was net een prachtig zwart-wit boek uit. Over Albert Ammons: Zijn leven en zijn muziek. Geschreven door Christopher I. Page. Een schriftelijke bestelling met een in te vullen ‘bon’ duurde mij veel te lang.
Bellen naar de North East Ohio Jazz Society -de uitgever- in Cleveland dan maar? Dat bleek een goed idee. Direct had ik een heel aardige mevrouw aan de lijn. Verbaasd zei ze: “Wow, all the way from the Netherlands! That’s in Europe!” En: “I’ve never been there!”
Ze prees enthousiast het boek aan. “Het is een luxe gebonden uitvoering op -kennelijk had ze een exemplaar onder handbereik- 182 bladzijden prachtig papier en het heeft hele mooie foto’s! It is a real treat!” Aanvankelijk wees ze me op de bon, maar toen ik haar vertelde over mijn stapel van alle Albert Ammons Cd’s en dat daar alleen nog maar dit boek over Hem bij hoorde, kreeg ze meer begrip. Toen ik haar ook nog over mijn visites aan Ohio vertelde en “ik ben twee keer naar de Cleveland Indians* geweest!” was ze ‘om’. Ik betaalde direct $ XXX… (inclusief verzendkosten) en gaf haar mijn adres door. “Tussen verzending en ontvangst zit ongeveer tien dagen!” vertelde ik haar. “Ik stuur het vandaag nog op!” klonk het.
*
Na tien dagen hield ik de brievenbus en de deurmat angstvallig in de gaten. Toen er na bijna drie weken nog geen pakket uit de USA was aangekomen, belde ik weer met “I’am sorry, but…”
“Ja”, klonk het antwoord, ” dat weet ik nog! Ik heb het zelf naar Holland verstuurd!” En: “Ja hoor, ik geloof u op uw woord! Ik geloof iedereen altijd op zijn woord totdat het tegendeel is bewezen.”
Tot mijn verrassing zei ze: “Wilt u een gesigneerd exemplaar?” “Nou”, aarzelde ik, omdat ik dacht dat ze dat zelf wilde doen. Maar dat was niet zo: “De schrijver is hier toevallig! Zal ik het hem vragen?”
Ik hoorde enig geroezemoes van een vrouwen- en een opgetogen mannenstem.
“Het is gelukt” klonk het, “en Mr. Page en ik wensen u veel leesplezier!”
Ik gaf haar nog eens, duidelijk articulerend, mijn adres door en liet het haar terug lezen. Ze wilde nog weten wat de toevoeging (na Heerenveen) ‘Fr.’ betekende. “Hetzelfde als eh… Oh voor Ohio.” “Ok, I got it!”
“Wanneer het andere boek toch nog aankomt, dan stuur ik u het ongesigneerde exemplaar per omgaande weer terug!” beloofde ik. “Ik geloof u graag!” zei ze.
*
Precies tien dagen later werd het boek, onberispelijk verpakt en gesigneerd, door de postbode aangeboden. Ze had volkomen gelijk: “It is a real treat!”
*
Mocht het andere geheel per ongeluk bij U in de bus vallen, dan heeft u een prachtig gebonden zwart-wit boek over één van de grootste boogie woogie pianisten ooit. Gratis. Maar wel ongesigneerd.
***
*Amerikaans Blues tijdschrift
**Honkbalclub (Sinds december 2014 ‘The Guardians’ .’Indians’ werd door (steeds meer) mensen als ‘racistisch’ gezien.)
ROGER HUBBARD (Speelplaats Baars, 4 maart 2017)
Roger Hubbard komt naar Speelplaats Baars*, las ik “en passant” in de nieuwsbrief. Roger Hubbard? En toen zag ik de National Steel gitaar, het perfecte instrument voor “the early blues alone”. Per omgaande een zitplaats gereserveerd! 4 Maart 2017 zou een gedenkwaardige avond worden!
Bron: http://www.rogerhubbard.co.uk
Ik ben -zoals altijd- heel vroeg aanwezig. Bij de ingang word ik vriendelijk begroet door Anna van Dam*, onze gastvrouw, die mijn naam checkt en aankruist in een schriftje. De entree is EUR 12,50 plus een kop koffie of thee naar keuze. Op het podium (dat zo hoog is als het kleed dat er over ligt) een microfoon, een amplifier, een stoel, een mandoline en twee gitaren. En ja, Roger’s National Duolian uit 1935 is er één van!
De voorste rij stoelen is nog nagenoeg onbezet, zelfs die recht tegenover de microfoon (meestal ligt hierop een “gereserveerd” notitie!). Dat wordt dus mijn “bijna op het podium” plaats.
Na de introductie door Henk de Vries* komt Roger Hubbard op: Een bescheiden Engelsman van mijn leeftijd. Hij groet ons (het is nu nagenoeg uitverkocht) vriendelijk, pakt zijn Duolian, even stemmen en dan gaat het geleidelijk over in zijn (instrumentale) Brighton Belle Blues. (Roger komt uit Brighton.) Er volgen daarna prachtige vertolkingen van grootheden als Robert Johnson, Kokomo Arnold, Willie Mc Tell, Mississippi Fred Mc Dowall en Son House en een aantal fantastische eigen nummers waaronder het qua tekst iets “zweverige” Lodestone Rainbow. Roger Hubbard speelt (met zijn blauwe plastic slide en op de Duolian!) en zingt Willie Dixon’s evergreen “Little Red Rooster” tot één van de vele hoogtepunten van het concert.
13 Songs worden die avond opgenomen en op een heel bijzondere CD, met de titel “Live Tracks”, vastgelegd. Heel bijzonder? Ja, want, omdat ik veel van de nummers al jaren heel goed ken, ben ik aan het einde van vele ervan, de eerste, die een welverdiend en aanmoedigend applaus voor Roger inzet. Al weet ik niet meer precies bij welke. Hoe dan ook, het is een prachtige blues CD geworden en tot dusverre de enige waarop ik “live” te horen ben!
*******************************************************
*Henk de Vries & Anna van Dam zijn de exploitanten van “Speelplaats Baars”, een tot een intiem, kleinschalig muziek theater omgebouwde boerderij nabij Steenwijk.
JOHN JACKSON & HOUSTON STACKHOUSE (‘Huize Maas’, Groningen, jaren 70)
Anderhalf jaar na onze (laatste) verhuizing ontdekte ik, in de garage -achter een stapel boeken bestemd voor de kringloopwinkel- een bruine doos, waarop ik zelf ooit met grote letters ‘BEWAREN, – NIET WEG DOEN!’ had geschreven. Beschermd door die notitie heeft de doos vast al een aantal verhuizingen overleefd. Ik vond er deze vervagende en verkleurde foto van een blues man.
Diep nadenken dus…
Dat moet John Jackson zijn.
*
“Huize Maas”, plusminus 1976. Een halve eeuw geleden. Een NBBO – Blues avond met John Jackson en Houston Steakhouse.
*
John Jackson speelde en zong in een vloeiende Virginia-stijl. Voor het eerst hoorde ik, naast blues songs, ook een “rag”: “Too tight rag” en de Ballade van John Henry.
Houston Stackhouse (uit Arkansas) zat, aan een tafeltje voor mij, nerveus op zijn beurt te wachten; Het was zijn eerste tournee buiten de USA en hij dronk in hoog tempo het ene glas na het andere uit de whiskyfles. Wanneer het zijn beurt is, komt hij niet verder dan drie nummers. (Ik denk in ieder geval “Worried Blues” en “Canned Heat”; dat waren zijn bekendste nummers, vertelde mij Google). Hij zit diep gebogen over zijn gitaar en lijkt in gedachten verzonken. Meer repertoire wil hem kennelijk niet te binnen schieten, dus begint hij maar weer met het eerste lied. Verbaasd is hij (“Well, well, how about that”), wanneer het publiek hem een bemoedigend applausje geeft. En nog maar eens: “Well, well, how about that.” (“We hadden de whisky fles moeten weghalen”, klonk de verontschuldiging van de organisatie.) Ze gaven maar weer de beurt aan John Jackson.
Toegegeven, niet alleen de foto, maar ook mijn herinneringen zijn enigszins vervaagd*.
******
John Jackson (1924-2002)
Houston Steakhouse (echte naam Houston Goff) (1910-1980)
*In mijn boek “Een Blues Leven” (2014) schreef ik er een passage over. Ook alweer 12 jaar geleden.