JOHN MAYALL & THE BLUESBREAKERS (zaterdag 30 mei 2009)

We moesten er voor naar Purmerend rijden: John Mayall en zijn vernieuwde Bluesbreakers. Nu met Rocky Athas solo gitaar, Tom Cunning op keyboards, Greg Rzap (met muts) basgitaar en Jay Davenport drums. John Mayall zang, mondharmonica, keyboard en gitaren.

John kwam alleen op, met zijn mondharmonica: “Let’s see if I can blow the dust off this old Sonny Boy Williams number….” Later in de show ontbrak een langere versie van ‘Room to move’ niet.

***

Direct na een indrukwekkend optreden naar de merchandise hoek. Daar stond John al, klaar voor de handel. Mijn keus viel vrijwel onmiddellijk op een trio ‘Historic Live Shows’. John koos er alvast een witte vilt stift voor vanuit de binnenzak van zijn jasje (Hij droeg het niet op het podium) om mijn aanwinsten te signeren. Na iedere ondertekening keek hij op. Ik denk om nog bij te kunnen sturen wanneer er aspirant kopers uit de rij liepen omdat het hen te lang ging duren. Enigszins gehaast zei hij nog: “Thank you! Good choise! Enjoy them!” Daarna keek hij langs mij heen: “Whose next, please?”

BARRELHOUSE (Iduna, Drachten, 24 maart 2017)

Voor ‘Barrelhouse’ heb ik altijd een zwak gehad: Sinds 1974 spelen ze blues covers en heel veel eigen nummers in altijd dezelfde formatie: Tineke Schoemaker zang, de broers Johnny & Guus LaPorte gitaar, Jan Willem Sligting basgitaar, contrabas, accordeon en mond harmonica, Bob Dros drums. Tenslotte de oprichter van de band (en geweldig boogie woogie pianist!), Han van Dam, op de piano.

Omdat de reputatie van de band is dat ze evengoed (zo niet beter) ‘live’ spelen dan op een studio elpee of – Cd, neem ik ook deze keer (het enthousiasme op het podium spat er, na 43(!) jaar nog steeds van af) de proef op de som. Cd’s zijn er genoeg!

Na het optreden sta ik dan ook tegenover Tineke Schoemaker, maak haar een compliment voor weer zo’n ‘doorleefd’ concert en vraag of ze mijn Cd wil signeren. “Oh”, zei Tineke verrast, “dat heb ik in tijden niet hoeven doen!” Vrolijk stemde ze ermee in: “Maar, eh…ik heb geen pen!” Die had ik ook niet en een ogenblik keken we met een ‘wat nu?’ om ons heen. “Daar!” zei Tineke, “bij de bar hebben ze er vast wel één!” Kordaat stapte ze er naartoe, ik in haar kielzog. We moesten diagonaal dwars door de zaal. De muziekliefhebbers weken beleefd uiteen om ons erdoor te laten. Ze hadden een pen:

En zie hierna: Voilà!

FRANK MUSCHALLE (Ermelo, 16 maart 2013)

De 10e editie van het Int. Heineken Boogie & Blues Festival Holland in het sjieke Hotel Royal Tulip De Heerlickheijd van Ermelo werd over een lang weekend met 15 ‘acts’ gevierd. (Pre- and after parties, overnachting, ontbijt en diners en zelfs een masterclass boogie woogie door Stefan Ulbricht (uit Duitsland). Ik was erbij op de zaterdagavond.

Op het podium en tot in detail via een groot scherm gefilmd, zag en hoorde ik Don Washington (USA), Chris Conz (Zwitserland), Martin Smitt en Frank Muschalle uit Duitsland. Fabrice Eulry was ervoor uit Frankrijk overgekomen. En natuurlijk Martijn Schok, zowel solo als met zijn Boogie en Bluesband, inclusief Greta Holtrop zang en presentatie. Een uniek event!

***

In de ruime foyer stonden een aantal lange tafels, waarop de boogie woogie pianisten van dit weekend hun merchandise hadden uitgestald. Zo kon je er op je gemak langslopen, je keuze bepalen en bij de dames achter de tafels afrekenen. In de tweede (en laatste) pauze ging ik op zoek. Dat viel niet mee. De pianisten (m.u.v. Martijn Schok) hoorde ik voor het eerst en…wie kies je dan als herinnering?

Frank Muschalle was tot dan toe mijn favoriete pianist van deze avond. Dus één (zo nam ik mezelf voor) van zijn Cd’s verdiende zeker een plaats in mijn collectie en in mijn Cd speler. Er stond niemand achter zijn merchandise deel van de tafel, maar wel er voor: Relaxed, handen in de zakken: Frank zelf. Hij leek vereerd, dat ik zijn muziek had uitgekozen, maar gaf geen hint(s). Welke zou ik kopen? Ik telde er zes!

Wacht eens! Dat was een bijzondere verrassing! Document Records! Frank Muschalle stond op het Document Records label! ‘Battin’ the Boogie!’ 16 Nummers, waarvan 11 solo! Het verbaasde Frank -die met belangstelling mijn driftig zoekende bewegingen door zijn oeuvre had gevolgd. “Dat zijn opnamen van al lang geleden! Uit 1997!” wist hij. Ik legde uit: “Ik heb veel Cd’s van Document Records (*)!”

“Nou”, zei Frank en hij diepte nog een Document CD op, “deze is nog ouder! 1995!”

Hij liet me de CD zien en grapte: “Toen had ik mijn haar nog!”

Ik kocht ze beide.