We wonen alweer bijna twee jaar in ons appartement. Eén zestiende deel van De Vijverburcht en op de tweede etage. Om het te kunnen kopen moest, door de overspannen huizenmarktprijzen, de hypotheek ook naar een hogere verdieping.

Van buiten en van binnen schoongemaakt, gaatjes gestopt, muren en plafonds gesaust, een nieuwe keuken laten plaatsen en een nieuwe vloer laten leggen. De kosten bleven binnen de begroting, maar alleen omdat wij die heel ruim hadden opgezet.

Daar blijft het niet bij: We hebben wel onze deuren geverfd. Maar de raamkozijnen moeten nog. Maar niet voordat er een beslissing is genomen over het plan van onze Duurzaamheidscommissie om de ramen uit 1998 te laten vervangen door nieuwe HR++1.0 beglazing. (Dat tikt de drie mille ongetwijfeld aan, meldt het plan)

En de maandelijkse VVE-bijdragen (die jaarlijks en begrijpelijk toch met zo’n drie tot vier procent oplopen) zijn natuurlijk een voorziening voor verkapt onderhoud en reparatie. ‘Buitenom verven’ staat ook al op het menu. Zelf stel ik een klus telkens uit: Ons balkon muurtje moet ingevoegd en,

tja, de CV ketel viert dit jaar hopelijk ongestoord zijn dertiende verjaardag. “Misschien moeten we”, bedenk ik, “dan zo langzamerhand ook wel van dat gas af.” De garagedeur loopt niet meer helemaal soepel dan wel helemaal niet op zijn elektrisch motortje uit eind vorige eeuw.

En ooit doemt er een elektrische laadpaal op…

“Nou”, benoemt mijn echtgenote voorzichtig, “op termijn zou ik ook onze badkamer wel willen moderniseren. Betere verlichting en de tegels weer eens fris wit ingevoegd…” Ze oppert: “Misschien is een inloopdouche een optie! We worden er natuurlijk ook niet jonger op, maar wel strammer.”

’s Avonds, als ik alle ideeën en plannen en de daarmee samenhangende moeite (vakmensen gevraagd!) en kosten nog eens overpeins en probeer in te schatten, moet ik ineens denken aan mijn Amerikaanse vriendin F., zelf al jaren bewoonster van een ouder huis.

Ze verzuchtte, toen ze me de nota van de schilder liet zien en me van een dure, maar beslist noodzakelijke dak vernieuwing vertelde: “You don’t own a house, but the house owns you!”