‘De Deelen’ is nu een prachtig natuurgebied. Met waterpartijen, boswallen en wandelpaden.

Dat was het vroeger, tussen 1900 en 1970, bepaald niet. Veenarbeiders, al of niet met de hulp van een baggelmachine, moesten er hard en veel te lang werken voor een hongerloontje.

In de Tweede Wereldoorlog was het een gewild maar zeer riskant droppingsgebied van wapens, bestemd voor het vaderlandse verzet.

Nu hing er een nieuwe dreiging in de lucht.

***

“Er is dertig december een wandeltocht in De Deelen”, zei mijn vrouw, terwijl ze de Heerenveense Courant, waarin ze de aankondiging had gelezen, liet zakken en mij vragend aankeek. “Hoeveel kilometer?” was mijn vraag. “Vijf of tien”, het antwoord. “Voor de vijf gaan we niet eens op pad”, vond ze.

***

Het was er ongewoon druk. Honderden mensen, jong en oud, hadden hetzelfde plan, zodat we in een lange optocht vol goede moed van start gingen. Na ongeveer anderhalve kilometer ontstond er alsnog een file: We moesten met een pont over een brede vaart.

Daarna begon de tocht eigenlijk pas echt. Weidse luchten, afwisselende, schitterende waterpartijen, goed onderhouden bospaden en houten bruggen. Het zat er allemaal in.

Toen we voor de tweede keer een bordje met ‘PROTEST’ lazen met een pijl eronder in onze looprichting, zei ik tegen mijn echtgenote: “Waar protesteren we tegen?” Ze wist het niet, maar een wandelaar uit een groepje voor ons, wel. Hij keek om: “Tegen de plaatsing van reuze windmolens met grote, lawaaiige turbines in dit prachtige natuurgebied!”

Bij het volgende bordje met ‘PROTEST’ stond de boodschap ‘TEKEN DE PETITIE’ en een pijl naar links. We verruilden ons pad voor een kleiner paadje en belandden zo in een nieuwe file, nu van sympathisanten. Op onze beurt plaatsten we allebei een zwierige handtekening in het boek met inmiddels zeer vele mede tegenstanders, want windmolens, nee, die wil jij hier niet. Dat werd vast een groot succes, want in het andere kamp was het veel minder druk:

Op een houten bureau lag een opengeslagen boek met beide bladzijden nog maagdelijk wit en een pen aan een ketting. Aan de royale stoel hing een bordje met de duidelijk leesbare letters “VOOR STEMMERS”. Bepaald uitnodigend, op een eilandje, in het midden van een brede sloot.

***

Foto’s: 7 april 2026 en:

Geen ‘elektrische’ windmolens in De Deelen gezien!