Wat hebben Hardlopen en Boogie Woogie met elkaar gemeen?

Om een wedstrijd of een optreden te kunnen doen moet je er voor trainen/oefenen. Maar er zijn meer vergelijkingen, ook scheve.

*

“Raad eens, wie er zaterdag in De Meenthe* komt spelen?” vroeg W., mijn collega bij ABN AMRO Steenwijk. Ik moest het antwoord schuldig blijven. “Zo’n piano-man, XX!” “Jee”, zei ik, “alleen? Of met band?” “Alleen”, zei ze stellig, “vast een schnabbeltje tussendoor.” “Wat zou ik daar graag naartoe willen!” antwoordde ik, zeker niet verheugd, want “maar dan heb ik net een hardloopweekend in de duinen van Schoorl. En ik heb al betaald!” W., die bij evenementen in De Meenthe dikwijls achter de bar meehielp, vroeg ik daarom in arren moede: “Misschien wil jij wel een CD voor me kopen? Dichter kan ik niet in de buurt komen!”

*

“Hoe was je loop weekend?” vroeg W. maandag ochtend tijdens een koffiepauze. “Prima! Hardlopen in de duinen en op het strand langs de Noordzee is geweldig! Wij hadden zelfs een toegift: vijf minuten werden er zeker twintig!” Ik legde uit: “Zaterdag stonden er twee trainingen op het programma. Maar ’s avonds stelde J.L. voor om nog een training te doen. Ik ging mee, we waren met z’n vijven, onder het motto ‘we zijn hier nu toch’ en ‘een laag tempo’, ‘een rustig duurloopje’. Dat werd meer dan een uur! We liepen ergens fout. En het begon al avond -dus donker- te worden. Luk raak aangebeld bij een huis. De mevrouw, die open deed, zei: “Oh, dat valt mee!” Ze wees: “Gewoon die kant op! Recht door! Hooguit vijf minuutjes!” Dat werd onderhand wel zeker een kwartier. Ik moest aan XX en De Meenthe denken: Zat ik daar maar op zo’n luie stoel! Vooral ook omdat iemand somberde: “We zijn vast weer fout gelopen!” “Nee”, riep een ander snedig, “die mevrouw dacht vast dat we met de auto waren! We zijn er nu zo!”

“Na de douche nog even met het groepje naar de bar! Die paar biertjes vielen er goed in!”

*

“Bij ons was het publiek heel enthousiast! XX speelde twee sets van drie kwartier. Niet mijn muziek, hoor: Zo’n deuntje lijkt altijd op het vorige. En hij zong er helemaal niet bij! Wij hadden een toegift van tien minuten: drie extra nummers.” “En”, ze pakte haar tasje erbij en haalde een CD tevoorschijn, die ze over de tafel naar mij toe schoof, “ze staan hier vast wel op!”

W. deelde, onverwacht, nog meer: “Het is een aardige man. Ik heb hem in de pauze en na afloop bediend. Hij bleef nog best wel even hangen. Gelukkig was hij met iemand, die bij het sound checken die oude piano nog wat bij stemde. Met hem reed hij weer naar huis.” “O ja?”, gossipte ik, “het gerucht gaat, dat hij nogal een drank probleem heeft!” “Nou”, vergoelijkte ze, “dat viel wel mee hoor! Hij had nog best wel wat cola in zijn Jack Daniel’s!”

****

*De Meenthe is het theater van Steenwijk.