INTRO
In 2003 beloofde ‘The State of Liberty Ellis Island Foundation Inc.’, nadat ik er $ 100.00 voor had betaald, dat de naam van mijn vader (21-5-1901 tot 23-10-1950) voor altijd in de ‘The American Immigrant Wall of Honor’ zou worden gebeiteld. Hij emigreerde in 1922.
In 2014, ruim 10 jaar na dato, wilde ik wel eens checken of dat zó ook was uitgevoerd. Dochter M., net als ik een USA fan, wilde graag mee en zei blij: “Nou, dan offer ik mij wel op!”
Daarom bespraken we, wat we, naast het bezoek aan Ellis Island, in NYC wilden doen. M. wilde in ieder geval vrienden ontmoeten, die daar ook zouden zijn. En ze wist, waar mijn bucketlist steevast mee begint:
***
“New York is toch niet echt een Blues-stad?” vroeg ze zich af. “Nou, nee”, was ik het eens, “Albert Ammons, Meade ‘Lux’ Lewis en Pete Johnson werden wereld beroemde blues- en boogie woogie pianisten. Zij speelden in het ‘Café Society’, Maar dat was in 1939!” “Dan moeten we naar dat café”, vond M. “Het bestaat niet meer.” “Heb je een ander idee?” Ik had gehoopt op die vraag en op een antwoord geanticipeerd: “Zeker wel. De ‘Terra Blues Club’, ook in Greenwich Village!”
Op 3 september (op een woensdagavond) stond er een akoestisch optreden gepland van ene SaRon Crenshaw. Geen band, maar een blues man, solo. Precies mijn voorkeur. Dus regelde ik mijn eerste Trans Atlantische Reservering via de home computer. Drie dagen later werd onze reservering bevestigd!
Nu, op 3 september 2014, werd het een missie volbracht. Paneel 715 (De ‘ij’ bestaat niet in het Engels en is ‘y’). Een uniek eerbetoon aan mijn vader; Maar ook de -of een- donkere Blues in zijn en mijn leven. Geen muziek.
SARON CRENSHAW (Terra Blues, New York City, 3 september 2014)
Wat een bijzondere dag! Met een heel goed (voor) gevoel stapten we ‘Terra Blues’ binnen. Een club, zoals je het wenst: Een lange bar, mooie zitplaatsen met een prachtig zicht op een intiem podium met ons gereserveerde ronde tafeltje met twee stoelen perfect in het midden! Een super-zuivere geluidsweergave (niet te hard) maakte het compleet.
Meeslepend, al na het eerste intro, werd het een prachtige one-man-show. Dat seinde ik meerdere keren naar dochter M. Briljant spel en een warme, wanneer nodig, gevoelige zangstem. Verrassend lange nummers. Ik kon, in mijn euforie, nauwelijks weergeven, welke nummers SaRon speelde en zong, ook al omdat hij ze meestal niet vooraf aankondigde. Dat kwam ook voor een heel groot deel omdat SaRon veel ‘eigen nummers’ heeft en geen gemakkelijk te raden ‘evergreens’ (na) speelt. En ik dacht er niet eens aan om een foto te maken tijdens het optreden. (Gewaagd had ik dat vast ook niet, aangezien ik de ‘flitser’ op mijn camera niet onder controle had.)
Na afloop kon ik hem mijn samenvatting wel vertellen: “What an awesome performance! You were just great!”
SARON CRENSHAW & BLIND B’ & THE VISIONAIRS (De Vorstin, Hilversum, 21 juni 2026)
In de Nieuwsbrief van 6 november 2025 stond het echt: “SaRon Crenshaw, Amerikaans Blues gitarist, komt naar De Vorstin! Onmiddellijk bestelde ik twee tickets: echtgenote R. wilde mee!
Met onze Weesper vrienden W. en I., die spontaan aansloten, vormden we zelfs een enthousiast kwartet!
21 Juni 2026, na drieën in de middag. Het is de langste zomer dag en lopend vanaf de parkeer plaats naar De Vorstin aan de Koninginneweg in Hilversum, tikte de thermometer moeiteloos de 30 graden aan. Binnen, in de intieme kleine zaal, was er airco. De beide tapijten op het podium werden opgerold en afgevoerd. Het podium was nu een houten vloer. SaRon Crenshaw met zijn rode ‘Lucille’* gitaar met Blind B’ & The Visionairs** begonnen aan hun optreden:
Ritmische voetstappen (met SaRon’s lak schoenen op de houten vloer), gitaarsolo en “listen” was het begin van een lange versie van ‘Footprints in the snow’.
–
“Looking out my backdoor…
Listen baby, wan’t you tell me what you see?
‘Cause these footprints in the snow don’t belong to me.”
Een prachtige uitvoering van ‘Tin Pan Alley’, the roughest place in town. Jimi Hendrix’s ‘Hey Joe!’ viel aanvankelijk uit mijn ‘Blues smaak’ (Ik vind hem geen Blues man), maar SaRon voelde dat kennelijk aan, toen hij zei: “Nobody plays it like I do.” En dat was precies wat hij en de band deden.
De nodige ontrouwe en onbegrepen vrouwen werden bezongen en bespeeld (hopelijk niet autobiografisch) en er was een lang en gevoelig ‘My house ain’t a home (anymore)’. ‘When my blood runs cold’ (‘like ice’) betekende het einde aan een relatie: ‘Give me back my name’. In ‘Old Love’ was kritisch zelfonderzoek en een betreurde keuze het gevoelige ‘plot’.
Twee wel zeer gevarieerde memorabele Blues optredens van SaRon Crenshaw; Hopelijk is ‘drie maal scheepsrecht’. Liever niet met nog eens 12 jaar ertussen!
***
*Eerbetoon aan B.B. King, die al zijn gitaren ‘Lucille’ noemde.
**Nederlandse Bluesband van Bert Kamp. Wisselende bezetting met ook Richard van Bergen solo gitaar, Frank(y) Duindam, drums, Boy Vielvoye harmonica en zang en Frank Montis hammond en piano.