INTRO

‘Second Best’, na een euforisch beleefd optreden van een favoriete Bluesband of -performer, ben ik (soms al in de ‘break’ tussen twee sets) meestal vrijwel direct nadat de laatste tonen zijn weggeëbd, op weg naar de tafel met de aangeboden ‘merchandise’. Nee, niet voor een T-shirt of een elpee, maar een CD of- beter nog- CD’s. De meest intieme manier om de muzikale hoogtepunten nog eens, thuis, via de koptelefoon, te beluisteren.

Dat verloopt niet altijd synchroon…

Die BLUESBAND

Juist die Amerikaanse band wilde ik zo graag ‘live’ zien en vooral hun Blues horen spelen. Dat kon die avond heel goed en zelfs zittend in het midden van rij 6. De eerste set begon met nieuwe nummers. Tijdens het derde nummer -net na een briljante gitaarsolo- stond een grote man midden uit de eerste rij moeizaam op, draaide zich een halve slag om naar de zaal -hij stond zo precies in mijn gezichtsveld naar het podium- en zwaaide futloos met een CD in zijn hand naar ons. Ik dacht eerst aan een merkwaardig incident, maar amper drie nummers en twaalf minuten later stond hij weer op, nu met twee (verschillende) Cd’s naar ons zwaaiend. Het was dus helaas bewust, want het bleef zich herhalen, niet alleen in de eerste set, maar ook in de tweede. Moeiteloos doorbrak hij hiermee mijn irritatiegrens. Daarbovenop besefte ik, dat de man zijn commerciële opdringerigheid niet alleen tijdens dit concert uitvoerde, maar vast gedurende de Europese tournee. Het verklaarde zijn ongeïnteresseerde vermoeidheid. (20 concerten, plusminus 8 keer per optreden) Ik verwijt het de band, die het optreden van hun handlanger ongetwijfeld vanaf het podium de zaal in kijkend, goedkeurde. Om de voortreffelijke muzikanten niet (verder) te stigmatiseren laat ik de bandnaam weg.

CD’s heb ik niet gekocht.

ALLY VENABLE (Iduna, Drachten, 4 februari 2024)

Onmiddellijk na een excellente show stond ik, als één van de eersten, voor de merchandise tafel, waar Ally Venable net achter ging staan. Op mijn beurt liet ze me de tijd om haar CD’s te bestuderen. Tussen twee kon ik geen keuze maken; dus zei ik: “I’ll take them both.” Geheel relaxed peuterde ze de plastic hoesjes eraf, nadat ik: “Yes, please!” antwoordde op haar vraag: “Do you want me to sign them?” Ze zocht een stift een schreef “to Johan” met een hartje. Zelfs voor een ‘selfie’ had ze tijd en een mooie glimlach, terwijl de rij wachtenden achter mij van drie naar vier groeide.

MARTIN HARLEY (De Speelplaats, Baars, 7 maart 2026)

De Speelplaats Baars Nieuwsbrief kondigde een solo optreden aan van Marin Harley uit Engeland*; Met een ‘link’ naar zijn You Tube video’s. Hij zingt en speelt Roots-Americana-Blues op een meer dan 100 jaar oude ‘Weissenborn’ en een National Tricone Steel gitaar. Een virtuoos ‘guitar picker’ en ‘slide’ speler!

Meer dan genoeg redenen om te gaan. En ik was daar niet alleen in: De Speelplaats was weer eens uitverkocht!

Zijn Can’t be satisfied van Muddy Waters* klonk prachtig. En Leadbelly’s** Good night, Irene, ook. Verder vooral veel persoonlijke liedjes, met prachtige teksten. Hoewel niet met de kenmerkende blues akkoorden vond ik het typische ‘Martin Harley Blues’. Een paar voorbeelden:

Over zijn bezoek aan een bar in Hamburg:

“Een uitgelezen locatie om te veel te drinken. En dat deed ik. Op de bar stond zo’n bak met ansichtkaarten. Kaarten, die je dan naar je vrienden kunt sturen. Ik kwam er toen achter ‘maar naar wie dan?’ Ik kon niet iemand bedenken…” Hij sloeg een accoord aan: “Ik maakte er een song over: Postcard from Hamburg.”

Over een toch wel sneue huis aankoop:

“Ik vond, dat mijn dochters niet in een grote stad moesten opgroeien; Dus ik kocht een huis op een heuvel in de middle of no where: Een dorpje met twaalf inwoners, waarvan vijf familieleden. Op een vroege morgen keek ik met lodderige ogen door het keukenraam naar buiten. In de wei stond een paard, zag ik. Dat paard keek mij aan, ook met zo’n afgetobde, eenzame oogopslag. Nieuwe song, dus: One Horse Town.

Over zijn alcohol probleem:

“Ik had een drinkprobleem, maar ik sta inmiddels gelukkig al weer een paar jaar droog. De titel song van mijn laatste CD is dan ook Morning Sun; Over een ochtendwandeling in een wereld die er dan heel anders uit ziet. In plaats van liedjes over drank kon ik er nu een maken over Lemonade.”

Geen ‘niet op de knieën in de kerk op zondagmorgen, maar naar de snoepwinkel er naast’: Daar verkochten ze Jezus in chocola: Chocolate Jesus.

*

De promotie van zijn merchandise verpakte hij heel origineel:

“Zo!” zei Martin met een zucht, “dat was een triest lied!” Hij keek naar ons, zijn publiek: “En hierna komt er nog één: Ook zo droevig.” Hij wachtte even om aan zijn gitaar te checken. “Daarna is er een korte break en dan kunt u (hij maakte een gebaar naar rechts) in de bar een biertje of biertjes bestellen om dat verdriet te verdrinken of (hij wees nu naar links) ,en dat zou ik heel mooi vinden, daar een aankoop doen. Ik heb T-shirts, elpees en Cd’s.*” Hij hief een vinger: “En als u een elpee of CD’s koopt, dan wil ik een deal met u maken.” We luisterden en hij legde uit: “Als u de elpee- of de CD hoes omdraait” (hij maakte er zo’n gebaar bij) dan ziet u mijn adres op de achterkant. En hier komt de deal: Wanneer u de CD bijvoorbeeld in de auto afspeelt of een elpee op de draaitafel thuis en u vindt het toch maar zozo of achteraf helemaal niet zo goed, dan mag u die elpee of die CD terugsturen!” Hij wachtte even voor het effect. “Vergeet u dan niet om uw eigen adres op de zending te vermelden…Na een paar weken stuur ik u dan muziek op waar ik niet van houd!”

*******

*Muddy Waters heette McKinley Morganfield;

**Leadbelly heette Huddie Ledbelly;

***’Morning Sun’ uit 2024 is de 11de!